เสียงหอบหายใจของแพรดังถี่รัวราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลาย ปอดของเธอแสบร้อนราวกับถูกไฟเผาขณะที่เธอกระโจนผ่านประตูชั้นดาดฟ้า ภาพนิมิตในหัวยังคงฉายซ้ำอย่างบิดเบี้ยว—ภาพของร่างที่ร่วงหล่น เสียงกระแทกพื้นดัง *โครม!* และกองเลือดที่แผ่ซ่านดุจดอกกุหลาบสีดำบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ความสยดสยองนั้นบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบหยุดเต้น
เมื่อเธอเลี้ยวโค้งสุดท้าย ภาพตรงหน้าคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัว เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ร่างผอมบางของเขาสั่นเทา ขอบระเบียงเหล็กที่ขึ้นสนิมกร่อนดูเหมือนกรงเล็บของปีศาจที่กำลังกวักเรียกเขาให้ดิ่งลงสู่ขุมนรก สายตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายของชีวิต มีเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง
"หยุดนะ!!!" แพรแผดเสียงตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ
เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ร่างของเขาเสียหลักวูบหนึ่งจนเกือบจะร่วงลงไป แพรไม่เสียเวลาคิด เธอโถมตัวเข้าใส่และคว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงมหาศาลกระชากร่างของทั้งคู่ให้ล้มลงกับพื้นดาดฟ้าอย่างรุนแรง *ปึก!* ศีรษะของแพรกระแทกกับขอบปูนจนเกิดเสียงดังสนั่น ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่สมองราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง โลหิตสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ขมับ หยดเลือดอุ่นๆ หยดลงบนพื้นคอนกรีตทีละหยด... ทีละหยด...
แต่ในวินาทีที่เลือดของเธอสัมผัสกับพื้น และมือของเธอยังคงบีบรัดข้อมือของเขาไว้ โลกทั้งใบก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง!
เสียงกรีดร้องที่ไม่ได้ยินด้วยหู แต่ดังสนั่นในจิตวิญญาณระเบิดขึ้น แพรเห็นภาพนิมิตที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่แค่ 10 นาที แต่มันคือภาพหลอนของความตายที่ซ้อนทับกันนับพันครั้ง เธอเห็นเด็กหนุ่มคนนี้ตายในรูปแบบต่างๆ ทั้งถูกรถชน ถูกฆาตกรรม หรือตรอมใจตาย และทุกครั้งที่เขาตาย จะมีเส้นด้ายสีดำสนิทเชื่อมต่อจากคอของเขามายังหัวใจของเธอ!
"เธอ... เห็นมันเหมือนกันใช่ไหม?" เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและแหบแห้งจนน่าขนลุก เขาไม่ได้ดูตกใจที่ถูกช่วย แต่กลับจ้องมองเลือดที่ไหลออกจากหัวของแพรด้วยสายตาที่หิวกระหายและโหยหา "เลือดของเธอ... กลิ่นของมัน... มันคือกลิ่นของ 'ผู้เฝ้ามอง' "
ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก เงาดำทะมึนที่ไม่มีรูปร่างเริ่มก่อตัวขึ้นจากซอกตึกด้านหลังพวกเขา มันส่งเสียงขู่ฟ่อราวกับอสรพิษยักษ์ที่กำลังจะฉกกัด ความหวาดกลัวที่แท้จริงเริ่มกัดกินหัวใจของแพร เธอเพิ่งตระหนักว่าการเปลี่ยนโชคชะตาครั้งนี้ ไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่มันคือการกระชากหน้ากากของความจริงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา และตอนนี้ 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรมีตัวตนในโลกนี้ ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอแล้ว
เด็กหนุ่มยันตัวขึ้นช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปาก "ยินดีด้วยนะ แพร... เธอเพิ่งเปิดประตูสู่นรกที่ไม่มีวันปิดลง"
chapter: 2
location: ดาดฟ้าอาคารเรียน
time: พักเที่ยง
age_stage: วัยเด็ก (วัยรุ่น)
age_progress: 0.4%
money: 100
reputation: 0
karma: ปานกลาง
เมื่อเธอเลี้ยวโค้งสุดท้าย ภาพตรงหน้าคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัว เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ร่างผอมบางของเขาสั่นเทา ขอบระเบียงเหล็กที่ขึ้นสนิมกร่อนดูเหมือนกรงเล็บของปีศาจที่กำลังกวักเรียกเขาให้ดิ่งลงสู่ขุมนรก สายตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายของชีวิต มีเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง
"หยุดนะ!!!" แพรแผดเสียงตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ
เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ร่างของเขาเสียหลักวูบหนึ่งจนเกือบจะร่วงลงไป แพรไม่เสียเวลาคิด เธอโถมตัวเข้าใส่และคว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงมหาศาลกระชากร่างของทั้งคู่ให้ล้มลงกับพื้นดาดฟ้าอย่างรุนแรง *ปึก!* ศีรษะของแพรกระแทกกับขอบปูนจนเกิดเสียงดังสนั่น ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่สมองราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง โลหิตสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ขมับ หยดเลือดอุ่นๆ หยดลงบนพื้นคอนกรีตทีละหยด... ทีละหยด...
แต่ในวินาทีที่เลือดของเธอสัมผัสกับพื้น และมือของเธอยังคงบีบรัดข้อมือของเขาไว้ โลกทั้งใบก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง!
เสียงกรีดร้องที่ไม่ได้ยินด้วยหู แต่ดังสนั่นในจิตวิญญาณระเบิดขึ้น แพรเห็นภาพนิมิตที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่แค่ 10 นาที แต่มันคือภาพหลอนของความตายที่ซ้อนทับกันนับพันครั้ง เธอเห็นเด็กหนุ่มคนนี้ตายในรูปแบบต่างๆ ทั้งถูกรถชน ถูกฆาตกรรม หรือตรอมใจตาย และทุกครั้งที่เขาตาย จะมีเส้นด้ายสีดำสนิทเชื่อมต่อจากคอของเขามายังหัวใจของเธอ!
"เธอ... เห็นมันเหมือนกันใช่ไหม?" เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและแหบแห้งจนน่าขนลุก เขาไม่ได้ดูตกใจที่ถูกช่วย แต่กลับจ้องมองเลือดที่ไหลออกจากหัวของแพรด้วยสายตาที่หิวกระหายและโหยหา "เลือดของเธอ... กลิ่นของมัน... มันคือกลิ่นของ 'ผู้เฝ้ามอง' "
ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก เงาดำทะมึนที่ไม่มีรูปร่างเริ่มก่อตัวขึ้นจากซอกตึกด้านหลังพวกเขา มันส่งเสียงขู่ฟ่อราวกับอสรพิษยักษ์ที่กำลังจะฉกกัด ความหวาดกลัวที่แท้จริงเริ่มกัดกินหัวใจของแพร เธอเพิ่งตระหนักว่าการเปลี่ยนโชคชะตาครั้งนี้ ไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่มันคือการกระชากหน้ากากของความจริงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา และตอนนี้ 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรมีตัวตนในโลกนี้ ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอแล้ว
เด็กหนุ่มยันตัวขึ้นช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปาก "ยินดีด้วยนะ แพร... เธอเพิ่งเปิดประตูสู่นรกที่ไม่มีวันปิดลง"
chapter: 2
location: ดาดฟ้าอาคารเรียน
time: พักเที่ยง
age_stage: วัยเด็ก (วัยรุ่น)
age_progress: 0.4%
money: 100
reputation: 0
karma: ปานกลาง